کتاب کهن دیارا خاطرات فرح پهلوی (دیبا) اثر کاظم مطلق

درباره کتاب

در آغاز دهه شصت پادشاه با پیشنهاد شجاع الدین شفا، مشاور فرهنگی دربار درباره‌ی بزرگداشت ۲۵۰۰ سال تاریخ شاهنشاهی ایران موافقت نکرده و گفته‌ بود: «هنوز خیلی زود است. بعداً خواهیم دید. او در آن هنگام در فکر انقلاب سفید بود و نمی‌خواست رویداد دیگری بر روند این انقلاب خدشه وارد کند. اما 10 سال بعد که ایران مرحله‌ عقب ماندگی اقتصادی خود را پشت سر گذاشته‌ بود.

آمادگی کامل برای برگزاری چنین جشنی وجود داشت. ادوارد سابلیه (Edouard Sablier) روزنامه نویس فرانسوی در بازگشت از یک سفر طولانی در ایران در مجله اطلس (Atlas) چهره یی از ایران به دست می دهد و نخستین جملات این متن با گذشت زمان به طرز اعجاز آمیزی جنبه پیشگویی پیدا کرده است: ایران کشوری است رو به توسعه شهرها بسان قارچ های بعد از باران در آن روییده‌اند…

طی بیست سال جمعیت تهران از 300 هزار نفر به‌ 3 میلیون نفر رسیده. و اتومبیل‌ها که غالباً بیش از ده سال ندارند و تعدادشان مدام رو به افزایش است، راه بندانهایی به وجود می‌آورند که هرگز ندیده‌ بودم. از شهر تهران که بگذریم، باید گفت که شهرهای دیگر ایران نیز با سرعتی سرسام‌آور به توسعه‌اند. آنچه گفتیم جنبه‌های مثبت اوضاع امروز ایران است و ایرانیان طبقات مختلفی که من ملاقات کردم کم و بیش با گفته‌های من موافقند.

اما روی هم رفته نوعی احساس دلتنگی در میان مردم دیده‌ می‌شود. بدیهی است که یک ملت نمی‌تواند بدون‌ برخورد با مشکلات، نگرانی‌ها و محرومیت‌ها که از خصوصیات دوران‌ تجدد است پیشرفت نماید. به همین جهت، پیشرفت این مملکت گسترده همانند جاهای دیگر با عدم درک عده‌ای از مردم و مقاومت گروهایی که منافع خود را در خطر می‌بینند و نیز بی‌صبری جوانانی که زمان تغییرات به نظرشان طولانی می‌آید مواجه است…